Stosowanie toksyny botulinowej w leczeniu nadpotliwości i zapobieganiu zmarszczkom mimicznym.

Pocenie jest normalnym zjawiskiem fizjologicznym, pozwalającym utrzymać prawidłową temperaturę ciała i zapobiegającym przegrzaniu organizmu, a więc ma zasadnicze znaczenie w procesie termoregulacji.

Wraz z wydzieliną gruczołów łojowych pot stanowi również warstwę ochronną dla skóry przed drobnoustrojami.
Do czynników wywołujących pocenie się należą m.in.:
- silne emocje,
- stres,
- uwarunkowania genetyczne,
- zmiany hormonalne,
- niektóre choroby metaboliczne.
Pot wydzielany jest przez gruczoły ekrynowe obecne na całej powierzchni naszego ciała, najliczniej w obrębie dłoni, na podeszwach stóp, czoła oraz dołów pachowych. Całkowita ich liczba sięga nawet 4 milionów.
O nadmiernym poceniu mówimy wtedy, gdy produkowana ilość potu jest większa niż ta wymagana do utrzymania stałej temperatury ciała. Nadmierna potliwość wywiera wpływ na osoby, które na nią cierpią, pod względem zawodowym, psychologicznym oraz socjalnym.
Większość z nich czuje się niekomfortowo, kiedy musi podać rękę i się przywitać, czy też wziąć do ręki kartkę papieru.
Dolegliwość dotyczy ludzi wszystkich ras i obu płci, kobiet i mężczyzn w jednakowym stopniu. Szacuje się, iż spotykany jest nawet u 3% populacji.
Jakie są przyczyny ww. stanu?
Nadpotliwość zwykle klasyfikowana jest ze względu na miejsce,
w którym występuje, na:
- uogólnioną lub zlokalizowaną
lub przyczynę, która ją wywołuje:
- pierwotną (idiopatyczną lub podstawową) lub wtórną.
Pierwotna nadpotliwość występuje wtedy, kiedy nie ma
możliwego do zidentyfikowania czynnika, który by ją wywoływał,
natomiast wtórna, kiedy czynnik przyczynowy jest dobrze
znany i może być wynikiem np.
- chorób endokrynologicznych, np. cukrzyca,
- nadczynności tarczycy,
- zaburzeń neurologicznych - choroba Parkinsona,
- zażywania leków,
- zakażenia wirusem HIV,
- chorób nowotworowych czy menopauzy.
Leczenie:
Istnieje kilka sposobów leczenia nadpotliwości róż niących się między sobą stopniem skuteczności, od stosowanych miejscowo leków do nawet zabiegów chirurgicznych.
Wybór metody leczenia jest kwestią indywidualną każdego pacjenta i powinien być dokonany przez specjalistę. Bierze się w tym przypadku pod uwagę miejsce wydzielania potu oraz jego nasilenie.
Leczenie miejscowe
Obecnie na rynku dostępne są antyperspiranty w postaci dezodorantów, roll-on czy sztyftów i zawierają najczęściej sole aluminium, głównie chlorek glinu. Produkty te zazwyczaj są stosowane wieczorem przed snem, często wywołują jednak podrażnienia skóry, które ustępują po zmyciu preparatu. Używa się ich
codziennie lub co drugi dzień, a efekty widoczne są z reguły po miesiącu stosowania.
Leczenie doustne
Leczenie nadpotliwości za pomocą leków doustnych jest obecnie rzadko stosowane. Leki przeciwcholinergiczne mają zbyt wiele działań niepożądanych , jak np. retencja moczu, zwolnienie pracy serca, rozszerzenie źrenic, a ich przeciwpotne działanie jest mało swoiste.
Leczenie przy użyciu toksyny botulinowej
BTX-A (toksyna botulinowa typu A) jest oczyszczoną neurotoksyną produkowaną przez Clostridium botulinum –Gramm (+) laseczki jadu kiełbasianego i jest obecnie bardzo szeroko stosowaną substancją w medycynie. Istnieje 7 serotypów
toksyny, ale najczęściej używaną i najlepiej sprawdzającą się
w leczeniu miejscowej nadpotliwości jest typ A.
Po wstrzyknięciu do skóry niewielkiej dawki toksyny dochodzi do blokady działania nerwów, które zaopatrują gruczoły wydzielania zewnętrznego. To zapobiega wydzielaniu przez nie potu. Blokada zakończeń nerwowych utrzymuje się przez 6-12 miesięcy, po których powstają nowe zakończenia nerwowe zastępując te wcześniej zablokowane.
Przebieg zabiegu:
Przed zabiegiem lekarz wraz z pacjentem określają obszar,
na którym występuje nadpotliwość. W przypadku niemożności
precyzyjnego określenia okolic dotkniętych problemem wykonuje
się test jodynowo-skrobiowy, tzw. Test Minora.
Obszar o wzmożonej potliwości jest pokrywany jodyną, a następnie
obsypywany skrobią – obszary z nadmierną potliwością
ulegają zaciemnieniu, wskazując miejsca szczególnie rekomendowane
do leczenia.
Przy pomocy cieniutkiej igły lekarz dokonuje płytkich iniekcji podskórnie, precyzyjnie we właściwe obszary: pachy, dłonie, stopy, czoło. Na kilkanaście minut przed zabiegiem pacjent zostaje znieczulony specjalnym kremem znieczulającym, dzięki temu ból jest praktycznie nieodczuwalny. Nie jest konieczne
specjalne wcześniejsze przygotowywanie się do zabiegu. Dzień przed należy usunąć owłosienie z danego obszaru.
Ile czasu trwa zabieg?
Około 15 do 30 minut + czas potrzebny na znieczulenie
Efekty:
Efekty zaczynają pojawiać się stopniowo w ciągu 4-7 dni po zabiegu.
U niektórych pacjentów na pełny rezultat trzeba poczekać do 14 dni.
Efekt terapeutyczny utrzymuje się od 6 do 12 miesięcy, a redukcja
wydzielania potu wynosi około 80%.
Zalecenia po zabiegu:
Po wykonaniu zabiegu można od razu wrócić do codziennych
czynności. Niemniej ważne jest, aby przez kilka dni po kuracji
traktować leczone obszary ze szczególną delikatnością – unikać
rozmasowywania miejsc pozabiegowych oraz nadmiernego ugniatania ich.
Przeciwwskazania:
- bezwzględne:
• zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego (miastenia
gravis, zespół Lamberta Eatona)
• nadwrażliwość na składniki preparatu (albuminy ludzkie)
• stosowanie następujących leków lub okres do 1 tygodnia od
ich odstawienia:
- aminoglikozydy (streptomycyna, gentamycyna, amikacyna,
kanamycyna itp.)
- aminochinolony (chlorochina, hydroksychlorochina)
- cyklosporyna
- linkomycyna, tetracyklina, polimyksyna
• miejscowe infekcje skóry
• rozległe uszkodzenia skóry
• ciąża, okres laktacji
- względne:
• zaburzenia krzepnięcia
• stosowanie leków przeciwkrzepliwych (np. aspiryna lub inne
preparaty kwasu acetylosalicylowego)

Botox to także najpopularniejsza metoda redukcji zmarszczek mimicznych, które pojawiają się w wyniku powtarzających się skurczów mięśni twarzy. Botox to potoczna nazwa dla toksyny botulinowej, substancji wytwarzanej przez bakterie Clostridium botulinum, czyli laseczki jadu kiełbasianego. Mechanizm działania toksyny polega na przejściowym, okresowym zablokowaniu przekaźnictwa nerwowego w mięśniu, co prowadzi do przemijającego rozluźnienia tkanki, przy czym zostają zachowane odczucia dotykowe oraz prawidłowa reakcja na bodźce termiczne.
Prawidłowo wykonany zabieg ma za zadanie rozluźnić, wygładzić, ewentualnie unieść problematyczne okolice jednocześnie, nie wpływając na mimikę pozostałych partii twarzy. Terapia botoksem nie wymaga specjalnych przygotowań. Czas trwania wizyty uzależniony jest od ilości ostrzykiwanych miejsc, ale przeciętnie zajmuje nie więcej niż 20-30 minut. Przed przystąpieniem do zabiegu lekarz medycyny estetycznej przeprowadza szczegółowy wywiad i wyklucza przeciwwskazania. Następnie na odkażonej skórze zaznaczane są miejsca, w które będzie podawana toksyna. 
Wstrzyknięcie preparatu jest praktycznie bezbolesne, a w miejscu podania odczuwa się jedynie delikatne rozpieranie.

Zabieg przy użyciu toksyny botulinowej jest wykonywany wyłącznie przez lekarza medycyny estetycznej. Zaprasza lek. den. Karolina Ścieszka.

 

Umów wizytę

Masz pytania? Zadzwoń lub napisz!
Serdecznie zapraszamy do Medicus Uroda

Kontakt